GP Cycliste de Montréal

De generale repetitie voor het WK: voorbeschouwing GP Cycliste de Montréal 2026

Zondag 13 september, twee dagen na Québec, sluit het Canadese WorldTour-weekend af op de flanken van de Mont Royal. Met 214,4 kilometer, zestien beklimmingen van de Côte Camillien-Houde en ruim 4.300 hoogtemeters is dit traditioneel de zwaarste van de twee Canadese eendagskoersen — en dit jaar meer dan ooit een generale repetitie, want over exact twee weken beslist ditzelfde Mont Royal-parcours over de wereldtitel.

Geschiedenis & context

Net als Québec bestaat het Grand Prix Cycliste de Montréal sinds 2010, en samen vormen beide koersen de enige twee WorldTour-eendagskoersen op het Amerikaanse continent. Waar Québec zich in de binnenstad afspeelt en een wat opener, aanvallend karakter heeft, geldt Montréal al vijftien jaar als de veeleisendste van de twee: het parcours rond het stadspark op de Mont Royal torst doorgaans meer hoogtemeters dan een bergrit in de Tour de France, en dat weerspiegelt zich in de erelijst.

Sinds de start van dit decennium is die erelijst opvallend eenzijdig: enkel UAE Team Emirates (XRG) won de voorbije jaren, met Tadej Pogačar die in 2022 en 2024 de sterkste was, Adam Yates die in 2023 zegevierde, en verleden jaar Brandon McNulty, die zijn ploegmaat Pogačar in de sprint van een select kopduo klopte. Die dominantie van één ploeg zegt veel over hoe zwaar en selectief dit parcours is: enkel de allersterksten overleven de vele herhalingen van de Camillien-Houde.

Dit jaar krijgt de wedstrijd een extra laag betekenis. Op 20 september strijkt het wereldkampioenschap wielrennen neer in diezelfde stad, met een parcours dat sterk leunt op datzelfde Mont Royal-circuit. Voor renners met WK-ambities is dit Grand Prix dus niet zomaar een koers, maar een laatste, waardevolle generale repetitie op wedstrijdtempo over nagenoeg het exacte decor waarin twee weken later de regenboogtrui wordt verdeeld.

Vernieuwingen ten opzichte van vorig jaar

De aanpassingen aan het parcours van Montréal zijn dit jaar nadrukkelijk ingegeven door dat WK-verhaal:

• Een nieuwe lus. Naast de vertrouwde beklimmingen van Camillien-Houde, Chemin de la Polytechnique en Avenue Pagnuelo is een extra stadslus toegevoegd via de Avenue du Mont-Royal Ouest, de Rue Saint-Urbain en de Avenue des Pins Ouest.
• Langere en zwaardere ronde. Die toevoeging brengt de rondelengte op 13,4 kilometer, tegenover 12,3 kilometer vorig jaar. Over zestien ronden groeit de totale afstand van 209,1 naar 214,4 kilometer.
• Meer hoogtemeters. Met zo'n 269 hoogtemeters per ronde loopt de totale stapeling op tot circa 4.300 meter — meer dan in voorgaande edities en, niet toevallig, vrijwel gelijk aan het niveau dat de renners over twee weken op het WK-parcours zullen tegenkomen.
• Een bewuste doelstelling. De organisatie noemt het zelf een "generale repetitie" voor het WK: het parcours is expliciet zo aangepast dat het zo dicht mogelijk aanleunt tegen het circuit waarop de regenboogtrui wordt verdeeld, in tegenstelling tot Québec, waar de wijzigingen vooral voortkwamen uit werken in de binnenstad.

Het is dus geen radicale metamorfose, maar een gerichte verzwaring en verlenging van een parcours dat al gold als een van de moeilijkste eendagskoersen op de WorldTour-kalender.

Het parcours in grote lijnen

Zestien keer 13,4 kilometer rond de Mont Royal, met in elke ronde drie duidelijk te onderscheiden moeilijkheden:

• Voie Camillien-Houde: de bekendste en langste klim, zo'n 1,8 kilometer aan gemiddeld 8%, en de plek waar in voorgaande edities telkens de eerste schifting plaatsvond.
• Chemin de la Polytechnique: korter, maar met passages van meer dan 11% — een plek waar pure kracht meer telt dan uithoudingsvermogen.
• Avenue Pagnuelo, plus de nieuwe stadslus via Mont-Royal Ouest, Saint-Urbain en Avenue des Pins Ouest, die de renners na de afdaling van de berg eerst nog door het stedelijk weefsel loodst voor ze de volgende ronde aanvatten.

Waar Québec eerder een koers is die in de laatste ronden wordt beslist, is Montréal het schoolvoorbeeld van een koers die geleidelijk uitdunt. Zestien keer de Camillien-Houde beklimmen zorgt ervoor dat het favorietenpeloton er na pakweg tien ronden nog maar uit een handvol namen bestaat. De koers wordt zelden op de laatste klim beslist, maar eerder cumulatief: wie in de daaropvolgende beklimmingen net dat tikkeltje meer moet lossen dan de rest, komt er in de finale niet meer bij. Vermoeidheid, niet explosiviteit, is hier doorgaans de bepalende factor — al bewees vorig jaar dat het ook op een sprint tussen een select groepje kan uitdraaien, toen McNulty zijn ploegmaat Pogačar net aftroefde.

Het weer

Voor zondag 13 september tekent zich mild nazomerweer af in Montréal: een maximumtemperatuur rond 23 graden Celsius, met een minimum van ongeveer 13 graden. De kans op neerslag ligt rond de 15% — niet verwaarloosbaar, maar ook geen scenario waarin een stevige bui het hele koersverloop dreigt te bepalen.

Voor een parcours dat toch al fysiek veeleisend is, betekent dit vooral dat de warmte geen extra factor van betekenis wordt: geen hitteslag-scenario zoals in sommige zuidelijkere klassiekers, maar ook niet koud genoeg om het tempo te temperen. Een lichte neerslagkans in combinatie met de bochtige afdalingen van de Mont Royal kan wel voor gladde wegdekken zorgen in de vroege uren — een detail waar renners met WK-ambities ongetwijfeld extra alert op zullen zijn, met het oog op wat komen gaat.

Team Visma | Lease a Bike in de schijnwerpers

Visma | Lease a Bike stuurt voor Montréal exact dezelfde vijf namen als twee dagen eerder in Québec naar de start:

• Matteo Jorgenson — opnieuw de aangewezen kopman
• Wilco Kelderman
• Bart Lemmen
• Filippo Fiorelli
• Louis Barré
• Tim Rex
• Victor Campenaerts

Die keuze voor continuïteit is logisch: met Wout van Aert nog actief in de Vuelta a España en zonder een uitgesproken tweede kopman in de selectie, kiest de ploeg ervoor om hetzelfde vijftal twee dagen na elkaar te laten koersen. Voor een parcours dat objectief zwaarder is dan dat van Québec, verschuift de rol van Jorgenson wel enigszins: minder de man die in een sprint bergop het verschil moet maken, meer de renner die het tempo van de favorieten op de Camillien-Houde zo lang mogelijk moet volgen. Zijn palmares — twee keer Parijs-Nice, een etappe in de Tour de France, en een uitstekende rol als luitenant in de bergen deze zomer — toont dat hij dat tempo een hele koers lang kan aanhouden en dan de andere favorieten tot op de meet kan volgen.

Filippo Fiorelli, Victor Campenaerts en Tim Rex zijn de renners die in de eerste tien ronden het verschil kunnen maken door de koers hard te rijden en zo de ploegmaats van de topfavorieten te dwingen zelf werk te verzetten. Kelderman en Bart Lemmen vervolledigen de ploeg met ervaring en flexibiliteit. Een ereplaats zou voor deze ploeg al een uitstekend resultaat betekenen; de rol van Jorgenson en Barré is er een van meerijden met de besten zo lang mogelijk wachten, om dan zelf de koers hopelijk naar hun hand te zetten.

Deelnemersveld & sterrenverdeling

Ook in Montréal is de afwezigheid van Tadej Pogačar, die kampt met blessureleed opgelopen in de Vuelta, het dominante verhaal. Voor een renner die de voorbije jaren tweemaal won en vorig jaar op amper een fractie na verloor van zijn eigen ploegmaat, is dat een enorme streep door de rekening van UAE Team Emirates-XRG — al blijft die ploeg met Isaac del Toro, Adam Yates, Jhonatan Narváez, Tim Wellens, Florian Vermeersch en titelverdediger Brandon McNulty veruit de sterkste numeriek vertegenwoordigde formatie.

Toch wijst zowat iedereen naar Remco Evenepoel als dé topfavoriet. Waar Paul Seixas in Québec nog aangaf dat het circuit daar niet helemaal zijn favoriete profiel was, liet de Franse revelatie deze week optekenen dat het zwaardere, langere parcours van Montréal hem juist wél op het lijf geschreven is — een uitspraak die des te meer gewicht krijgt nu hij dit seizoen al vierde werd in de Tour de France.

Overige namen om in de gaten te houden:

• Isaac Del Toro (UAE Team Emirates-XRG) — de aangewezen kopman nu Pogačar ontbreekt, en dit seizoen al bewezen dat hij bergop met de besten kan.
• Brandon McNulty (UAE) — titelverdediger, en bewees vorig jaar dat hij de zwaarte van dit parcours uitstekend aankan.
• Adam Yates (UAE) — winnaar in 2023 en nog altijd een gevaarlijk mannetje in een select gezelschap.
• Tom Pidcock (Pinarello Q36.5) — de renner die op een parcours met veel klimwerk en technische afdalingen zelden ontbreekt in de finale.
• Juan Ayuso en Giulio Ciccone (Lidl-Trek) — beiden met het klimvermogen om de vele herhalingen van de Camillien-Houde te overleven.
• Quinn Simmons (Lidl-Trek), derde vorig jaar, en Jhonatan Narváez (UAE) als geduchte outsiders in een eventuele kopgroepsprint.

Onze sterrenverdeling voor de eindzege:

• ⭐⭐⭐⭐⭐ Remco Evenepoel — de logische topfavoriet op een parcours dat zijn allroundcapaciteiten perfect test.
• ⭐⭐⭐⭐ Isaac Del Toro — kopman van de sterkste ploeg in koers, met de klimbenen om mee te doen voor de zege.
• ⭐⭐⭐ Paul Seixas — een parcours dat hem naar eigen zeggen beter ligt dan Québec, en een renner in uitstekende vorm.
• ⭐⭐⭐ Brandon McNulty / Matteo Jorgenson / Louis Barré de mannen net achter de grootste favorieten
• ⭐⭐ Tom Pidcock — sterk op een parcours met veel klimwerk en technische afdalingen.
• ⭐⭐ Adam Yates — winnaar van 2023, nog altijd gevaarlijk in een select gezelschap.
• ⭐ Quinn Simmons / Juan Ayuso — stuk voor stuk renners die bij een selectieve koers een uitgelezen kans krijgen om te verrassen.

Met Pogačar aan de kant, een parcours dat nog nadrukkelijker naar het WK-circuit verwijst en een sterrenveld dat er ondanks die afwezigheid nog altijd indrukwekkend uitziet, belooft dit Grand Prix Cycliste de Montréal een van de mooiste en zwaarste testen van het najaar te worden — met de blik al nadrukkelijk gericht op de regenboogtrui, twee weken later.

Sleutelpunten in koers